برو ادامه...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در انتظار صلح...

در انتظار اعتراف او...

در انتظار آزادی...

در انتظار  اعتراف عاشق...

در انتظارِ صلحی که بوی جنگ نده…

در انتظارِ آغوشِ امنی که دروغ نپوشه…

در انتظارِ اعترافِ کسی که رفت و ساکت ماند…

در انتظارِ آزادی‌ای که از درون آغاز شود، نه از دیوارها…

گاهی انتظار، خودش نوعی اسارت است…

اسارتی در میانِ آرزوهایی که هنوز «شاید» دارند…

 

 

 

 

 

ممنون از اینکه خوندی✨🤍بابای🌷