سلام ^_^ من M.J.R نویسنده رمان " شاه شب من " و رمان " سلام ؛ من دیوانه ام !" درخدمتتونم 🤗

آنچه گذشت :

مِی نمی تونست مایک را در خانه تنها بگذارد ، می ترسید خانه لوسی نیز آکواریوم شود ؛ پس تصمیم گرفت او را نیز همراه خود به شرکت ببرد . مِی اول باید از لولوخرخره شرکت اجازه می گرفت تا مایک را با خود سر کار بیاورد ؛ اما با بیرون شدن دیوید از دفتر لولوخرخره شرکت ، مِی ترسید . در هر حال ، به مِی اجازه داده شد !

توجه ، توجه :

^*❗این رمان یه رمان طرفداری از مایکل جکسون در دنیایی است که اون یک فرد دیوانه هست و هیچ یک از نوشته های داستان واقعی نیستن و فقط نتیجه تخیلات یه طرفدار هست ❗*^

این قسمت : قهوه را تف نکن مایک ! ☕🤦🏻‍♀️

اگه دوست دارید قسمت هشتم این رمان رو بخونید ، برید ادامه مطلب 😉🤗

 

 

دیوید یک دونات صورتی به مایک تعارف کرد و گفت :

_ تا حالا دونات خوردی ؟ 

مایک دونات را گرفت و گفت :

_ هر وقت از اون دیوونه خونه مرخصم می کردن ، مامانم اول برام یه دونات ساده می گرفت . 

سپس دونات را خوب از نظر گذراند و کمی آن را بوید . مِی به مایک خیره شد . چشمانش را تنگ کرد ، ابروهایش را بالا داد و لبخند احمقانه ایی زد . مایک شبیه سگ های جستجوگر پلیس شده بود !

سرش را به سمت مانیتور کامپیوترش برگرداند و کارش را ادامه داد . آوردن مایک به شرکت ، می توانست حسابی حواسش را پرت کند ؛ ولی نمی خواست یک بار دیگر خانه ایی تبدیل به آکواریوم شود .

_ خوش مزه است !

این را مایک گفته بود . مِی سرش را برگرداند سمتش و دید مایک ، یک گاز دیگر از دونات را خورده بود . 

_ اشتباه نکن مرد ! اون دونات خوش مزه نیست . اینو بخور .

این را لوسی گفته بود و یک لیوان قهوه به سمتش گرفته بود . مایک لیوان قهوه را گرفت . مِی پشت چشمی نازک کرد و سرگرم کارش شد ، تا اینکه چیزی داغ به پشت لباسش ریخته شد و همزمان مایک گفت:

_ ایی ... خیلی تلخ بود !

مِی چند ثانیه اول داغی قهوه را حس نکرد ؛ ولی بعد از جایش جهید و جیغ زد . کمرش می سوخت! حتی دستانش نیز ، به آنجا نمی رسید .

دور خودش می چرخید و آخ آخ می کرد ، که دیوید ، یک لیوان آب به کمرش ریخت و موهایش را نیز ، خیس کرد . درد کمتر شده بود ؛ ولی کمرش هنوز سوزش داشت . 

همه کارمندان به او خیره شده بودند . مِی زیر آن همه نگاه معذب شد و سرش را پایین انداخت و سر جایش نشست . 

_ همگی شرمنده که مزاحم کارتون شدیم ، قرار بود یه شوخی کوچیک باشه ولی ... 

این را لوسی گفته بود . مِی دستانش را بر روی پاهایش گذاشت و آنها را مشت کرد . احساس می کرد گُر گرفته است . هیچ وقت اینگونه آبرویش ، جلوی دیگران ، نرفته بود . 

مایک آرام در گوش مِی گفت :

_ ببخشید مِی ! خیلی تلخ بود ، منم ...

مِی زیر لب گفت :

_ خفه شو !

دلش نمی خواست صدای مایک را بشنود . بزرگ شده بود ؛ ولی می خواست گریه کند . حس می کرد کسی گلویش را با سیم خاردار بسته . تمام سعیش را می کرد که گریه نکند ...

ساعت دوازده ، مِی ، لوسی ، دیوید و مایک ؛ از شرکت بیرون رفتند . لوسی دستش را روی شانه مِی گذاشت و گفت :

_ نگران نباش ، این اتفاق برای هر کسی ...

مِی با غضب به سمت لوسی برگشت و با صدای بلند و خش دار گفت :

_ نگو ، اینو نگو ! تو هیچ وقت جلوی دیگران ضایع نشدی ، چون تو اسکات لِیز جذاب و پولداری که برای سرگرمی اومدی سراق این کار !

سپس هق هق کنان با دستانش صورتش را پوشاند . او سر دوستش داد زده بود ، دوستی که او را در خانه اش راه داده بود ! با حس گناه گفت :

_ من یه هیولام ! ببخشید لوسی ...

سپس دستانش را از جلوی صورتش برداشت و به آن سه احمق خیره شد . مایک سرش را کج کرد و گفت :

_ متوسط عجیبی هستی !

مِی عصبی تر شد و گفت :

_ یکیتون دلداریم بده !

لوسی رو به مایک کرد و گفت :

_ یالا پسر خوب ... برو دلداریش بده .

مایک پشت چشمی نازک کرد و به مِی خیره شد . مِی سرش را برگرداند تا مایک را نبیند . مایک باعث و بانی تمام این اتفاقات بود و هیچ دوست نداشت ، او را ببیند .

مایک جلو آمد و گفت :

_ ببخشید مِی ... ناراحت نباش .

دیوید خندید و چندین ضربه بر روی شکمش زد و گفت :

_ تلاش خوبی بود !

مِی به یاد شب قبل افتاد . شاید بهترین راه برای انتقام از مایک این بود که تلافی کند ! پوزخندی زد و اشک هایش را پاک کرد ، سپس به سرعت ، موهای مایک را گرفت و محکم کشید . 

_ آی ! نکش ، موهام در اومد !

این را مایک گفته بود . مِی محکم تر کشید . حس بهتری پیدا کرده بود . با صدایی که از حس افتخار می لرزید گفت :

_ دیشب موهامو کشیدی ، منم الان موهاتو میکشم !

ولی مایک نیز تسلیم نشد و او نیز ، موهای مِی را گرفت و محکم کشید . مِی جیغ کشید و گفت :

_ ولم کن !

مایک ولی او را رها نکرد و گفت :

_ ول کن تا ول کنم .

مِی باشه ایی گفت لحظه بعد ، هر دو یک دیگر را رها کرده بودند . مِی سرش را گرفت . درد داشت . زیر چشمی به مایک نیز خیره شد ، که سرش را گرفته بود و ماساژ می داد . 

مِی به لوسی خیره شد که قیافه عجیبی به خود گرفته بود . چشمانش را تنگ کرده بود و دهانش کمی باز بود ؛ ظاهرا از این کار مِی و مایک ، حسابی تعجب کرده بود . مِی خندید . شاید می توانست مایک را ببخشد . 

مِی به آرامی ، ولی جدی رو به مایک کرد و گفت :

_ قهوه رو تف نکن مایک !