سلام ، من M.J.R نویسنده رمان " شاه شب من " و رمان " سلام؛من دیوانه ام! " هستم 🤗

این قسمت : دیدار با پدر و مادر 👫

اگه قسمت های قبل رو نخوندید ، حتما بخونید 😉

اگه میخواید این قسمت از رمان رو بخونید ، برید ادامه مطلب 😉🤗

 

 

در تمام طول زندگی مِی ، هیچ وقت به آن اندازه عصبی و کلافه نشده بود . 

درحالی که ماشین را در نزدیکی ساحل پارک کرد ، رو به مایک کرد و با لحنی ملایم گفت :

_ من مطمئنم که همینجان !

مایک با چشمان گرد شده به مِی نگاه می کرد . انگار انتظار داشت که مِی با داد و فریاد و بی آنکه چیزی به او بگوید از آنجا خرج شود . 

مِی با خونسردی در را باز کرد و خشمش را برای روبه رویی با آن دو نگه داشت . مایک و لیلی نیز با شک و تردید از ماشین خارج شدند و به دنبالش رفتند . 

مِی در سر تا سر ساحل قدم زد تا پدر و مادر پیر و عجیبش را پیدا کند . آن دو بر روی یک زیر انداز دراز کشیده بودند و درحالی که عینک آفتابی بر چشم داشتند ، با یکدیگر حرف می زدند .

پدر با لحنی شاد گفت :

_ وای ، شیرینی من ! آخرین باری که تنهایی اومده بودیم بیرون کِی بود ؟

مادر با لحنی آرام و کمی بازیگوش گفت :

_ نُه ماه قبل از بدنیا اومدن جک .

پدر خندید و گفت :

_ اوه ، قندک من تو خیلی خوب تاریخ ها رو یادته !

مِی کمی چندشش شد . این کلمات محبت آمیز و عاشقانه باعث می شد دل پیچه بگیرد و بخواهد بالا بیاورد !

مِی نفس عمیقی کشید و طلبکارانه بالای سر آن دو ایستاد . پدر به آرامی عینک افتابی اش را برداشت و به مِی خیره شد . چندین بار پلک زد و با تعجب ، لب هایش را بر هم فشرد .

مِی اخم کرد و با لحنی کشدار و آرام ، به فرانسوی گفت :

_ بونجور ، پاپا !

سپس دست به کمر ایستاد و در حالی که از بالا به پاین به آنها زل زده بود ، اخم کرد . 

مایک نیز در کنارش ایستاد و با تعجب گفت :

_ سلام .

لیلی با شادی کودکانه اش به سمت آن ها آمد و با شادی خودش را در آغوش پدر انداخت . 

مِی عصبی بود . خیلی خیلی عصبی و برای همین ، نمی دانست چطور باید خشمش را خالی کند . 

 پدر لبخندی بی خیال زد و به مایک سلام کرد و لیلی را نوازش کرد . این لبخند مِی را بیشتر عصبی کرد و باعث شود منفجر شود :

_ بابا ! تو به دروغ گفتی با مامان رفتی فرانسه و لیلی رو پیش من تنها گذاشتین ، با اینکه می دونستین من از بچه ها متنفرم و از مراقبت کردن از بقیه بی زارم ؛ ولی کار خودتون رو کردین ! 

سپس با کلافگی گفت :

_ یه دلیل ... فقط یه دلیل برام بیارین که چرا این کار رو کردین ؟!

پدر بلافاصله جواب داد :

_ چون نوه میخوام .

مِی از این حرف پدرش یکه خورد . نوه ؟ خنده تلخی سر داد و بعد با عصبانیت گفت :

_ بابا تو یه عالمه نوه داری !

پدر با جدیت عجیبی گفت :

_ اون ها نوه های پسرامن ، من از دخترم نوه میخوام!

مایک با تمام سادگی اش شانه ایی بالا انداخت و با لحنی بسیار معمولی ( انگار که درباره آب و هوا حرف می زد ) گفت :

_ اینکه کاری نداره ، به لک لکه یه نامه مینویسیم که بچه بیاره !

مِی حتی نمی خواست به این موضوع فکر کند . حتی نمی توانست تصور کند . آخر برای چه باید یک لک لک بچه بیاورد ؟ 

مِی نیم نگاهی به مایک انداخت . چهره مایک به قدری جدی بود که مِی احساس می کرد حرف مایک درست است !

پدر درحالی با لب هایش را بر هم می فشرد و با چشم های گرد شده به مایک نگاه می کرد ، گفت :

_ نه دقیقا ...

مادر که تا آن لحظه ساکت بود ، دست نوازشی بر سر لیلی کشید و بعد خندید و گفت :

_ فکر نکنم به این زودی ها لازم باشه به لک لکه نامه نوشت !

مایک با تعجب به مادر نگاه کرد . انگار درک نمی کرد همین ها که تا لحظاتی پیش نوه می خواستند ، چرا به این زودی پشیمان شده اند .

مِی فرصت را قنیمت  شمرد و بی آنکه چیز دیگری بگوید ، دست مایک را گرفت و به سوی ماشین رفت . مایکل درحالی که دنبالش می رفت پرسید :

_ داریم کجا میریم مِی ؟

مِی بدون لحظه ایی تعلل گفت :

_ پیش روانشناس .

مایک اخم کرد و درحالی که سوار  ماشین می شد و بر روی صندلی همیشگی اش می نشست ، گفت :

_ نمی خوام !

مِی پشت چشمی نازک کرد و گفت :

_ نترس ، قرار نیست بفرستت تیمارستان ...

مایک سرش را به پنجره ماشین چسباند و پرسید :

_ اگه بفرسته چی ؟

مِی با بی خیالی ، درحالی که ماشین را روشن می کرد گفت : 

_ من اجازه نمیدم مایک ! 

مایک زمانی که ای حرف را شنید یک لحظه به مِی خیره شد و بعد ، به سرعت سرش را برگرداند و به بیرون ماشین خیره شد ، جوری که مِی نتوانست چهره اش را ببیند .